Ovih dana iz štampe je izašla nova zbirka poezije Miloša Kordića, pod naslovom Život, u izdanju ugledne izadavačke kuće Prometej iz Novog Sada. I na nedavno održanom Novosadskom sajmu knjiga našla se i na štandu svog izdavača.
Pjesme u zbirci svrstane su u pet ciklusa: (zimsko kolo), (srebrno veče), (listanik azbučni), (kočija ilijina) i (međ zvijezdama: grad). Sve pjesme, za razliku od gotovo svih knjiga poezije ovog autora, pisane su u vezanom stihu, odnosno: rimovane su.
Poezija u ovoj zbirci kratka je hronologija pjesnikovog života: od rodnog kraja (sela, Banije), pa do gradskog života. Pjesnik se dotiče i istorije, ali i tema iz savremenog, današnjeg, sve neizvjesnijeg čovjekovog života. ljudske sudbine.
U svojoj bilješci, na kraju knjige, pjesnik, između ostalog, piše: „... u ovim pjesmama pokušaj je da se, krećući se, zapiše ono što se živi, posmatra, što treperi, diše, sakuplja, kapka, prinosi, čuva i raznosi. Što se slaže u slike brda, dolina, voda, neba, bilja i života onih koji se kreću. O čemu Maksim Gorki kaže: 'Život teče – ko ga ne stigne, ostaje sam.'
Jednom je jedan nepoznat autor napisao: 'Najlepši trenuci u životu su kada dišemo duboko.'
Cijeli život borio sam se da udahnem duboko. da udahnem i skriveni miris proljeća ili jeseni, da udahnem glas šume i njene ptice, glas djeteta, srne i rrzzz meni oduvijek dragog konja...
... Lijepo je Robert Frost rekao: 'Sve što sam naučio o životu može se svesti na tri reči: život ide dalje.'“
KOMOGOVINA
(selo prvog i jedinog
manastira na baniji)
i meni sunce živi za brdom,
spava u svom magnetu, pa sine,
hranim ga vidom, jabukom tvrdom,
te ga, sita, dižem u visine.
i pod gradinom zažga se žiška,
iz drvene građe selo živnu,
i crkvica – čista božja kriška,
od pavetine – grivna na grivnu.
manastir, na baniji jedini,
palučak, kaline, čardačište,
ovce po čečevici, ledini,
ispod sunca jastrebovi pište.
tu su zvijezde grotulje neba,
rijeka sunja grgolji u poj,
raž se žanje za koricu hljeba,
konji rzom suše pjenu i znoj.
i da se ginulo – bogme jeste,
za koga i od koga sve nisu,
neki su suncu gradili ceste,
neki i tuđu ćapćali sisu.
i mene sunca tog sela žive,
za brdom trešnje, viline kose,
gdje ječe šume – cvjetaju gljive,
gdje zec pase djetelinu rose.
bješe selo, na drumu seobe,
povjesmo magle predu mu zlice,
u snu birkam s trnjina bobe
i letim nebom umjesto ptice.
Miloš Kordić, pjesnik i prozaista (i za djecu), esejista, publicista, urednik novina i časopisa, autor i urednik radio i televizijskih emisija... rođen je 1944. godine u Komogovini, na Baniji (današnja Hrvatska). Radio je u Osnovnoj školi u Mečenčanima (na Baniji), Metalurškom kombinatu i Holdingu Željezara Sisak (kultura, informisanje i odnosi s javnošću), naftnim kompanijama Beopetrol i Lukoil Beograd (informisanje i odnosi s javnošću).
Autor je 37 knjiga poezije, proze, poezije za djecu, poema, kratkih eseja, ogleda i zapisa, monografije, knjiga sjećanja i zapisa o rodnom selu i Baniji. Uvršten je u
antologije, književne zbornike, preglede...
Kordić je do septembra 1991. godine živio u Sisku (Hrvatska), a od tada živi u Beogradu.
"Zavičajno udruženje Banijaca, potomaka i prijatelja"