Uspenjska nagrada Đorđu Brujiću

Đorđe Brujić, dobitnik nagrade za najbolju duhovnu ili patriotsku pjesmu

Pjesnik Đorđe Brujić, koji živi i radi u Podgorici, ovogodišnji je dobitnik Uspenjske nagrade Udruženja književnika Republike Srpske – Podružnica Banjaluka i Srpske pravoslavne crkvene opštine Toplice - Banja Luka

Uspenjska nagrada dodjeljuje se najuspješnijem učesniku poetskog konkursa „Pod Uspenjskim svodom" za najbolju duhovnu ili patriotsku pjesmu. Brujiću je nagrada pripala za pjesmu „Plamen iz desnog dlana“.

Odluku o najuspješnijem pjesniku na ovom konkursu donio je žiri u sastavu: Zlatko Jurić (predsjednik), Miladin Berić (član) i Igor Mijatović (član). Žiri je odluku donio jednoglasno.

Nagradu čine Povelja i Bogorodičina ikona, kao i zbornik poetskih radova, koje će Brujiću biti uručene u nedjelju, 21. septembra, u porti banjalučkog hrama Uspenja Presvete Bogorodice, na istoimeni crkveni praznik.

U umjetničkom dijelu programa učestvovaće pjesnici Udruženja književnika RS, somborski muzički sastav „Bedem“ i banjalučki vokalni sastav "Akatist".

Brujić je dosad objavio 11 knjiga. Poezija mu je prevođena na ruski, engleski, francuski, albanski i rumunski jezik. Dobitnik je više nagrada, povelja i priznanja. Član je Matice srpske iz Novog Sada, Udruženja književnika Crne Gore, Udruženja književnika RS, Udruženja novinara Crne Gore i Saveza novinara Srbije i Crne Gore.

Organizatori Konkursa

PLAMEN IZ DESNOG DLANA

Dok sam hodao između crnog i crnog,
I svih onih boja kojih među njima ima,
Prozor je gledao na tisovinu
Odakle se vetar spuštao na baldahine,
I crveni plamen iz desnog dlana
Kojim je zaokružena leva ruka;
Kao kad kroz nebo sine
Čestica novoga dana;
I mrežasta paučina nalik na tišinu.

Dok sad hodao po istoj niti,
Između ljubičastog i ljubičastog svetla,
Dok sam hodao između reke i reke,
Nad svakom od njih behu ornamenti
Otisci bivših života i stvarni životi bivši
Prezreli u tugu i crnu vodenu gorčinu...

Jer oreol je srce vode i roza linija toka,
I meša se u dubokom hladu sa slikom u novoj čežnji,
Kada na zidovima zaokruženi oker
Postaje tek mutni odsjaj
Iz koga negoriva ruka
Klizi kroz ljudski vidik i
I njegov rumeni prosjaj...