će biti održano 24. oktobra 2026. godine od 19 časova, u hotelu Kvin – Bazeni u Dobanovcima. Za dobru atmosferu i zabavu biće zaduženi Buba Jovičić i Džimi Stanić, uz pratnju Dragana Grbića. Goste očekuje neograničeno jelo i piće, kao i tradicionalna tombola sa izuzetno bogatim nagradama. Cijena ulaznice je 4.500 dinara. Za informacije i rezervacije zainteresovani se mogu javiti na telefone: 061 64 70 422 064 13 36 279 063 73 40 667
20. BANIJSKO VEČE
će biti održano 24. oktobra 2026. godine od 19 časova, u hotelu Kvin – Bazeni u Dobanovcima. Za dobru atmosferu i zabavu biće zaduženi Buba Jovičić i Džimi Stanić, uz pratnju Dragana Grbića. Goste očekuje neograničeno jelo i piće, kao i tradicionalna tombola sa izuzetno bogatim nagradama. Cijena ulaznice je 4.500 dinara. Za informacije i rezervacije zainteresovani se mogu javiti na telefone: 061 64 70 422 064 13 36 279 063 73 40 667
KUP BANIJA 2026
TURNIR U MALOM FUDBALU krajem avgusta ili početkom septembra
ostale informacije ćemo blagovremeno objaviti
KUP BANIJA 2026
TURNIR U MALOM FUDBALU krajem avgusta ili početkom septembra
Milan Nožinić (Jošavica, 1921 – Zagreb, 1990) je djetinjstvom, školovanjem, intelektualnim i idejnim formiranjem, učešćem i obavljanjem određenih dužnosti tokom Narodnooslobodilačke borbe, kao i glavninom sadržaja svog književnog rada, duboko vezan za Baniju. Djetinjstvo je proveo u rodnoj Jošavici, školovao se u Petrinji, poslije rata u Beogradu. Poslije rata, Drugog, svjetskog, živio je i radio (novinarstvo i rukovodeće dužnosti u novinarstvu) do penzionasanja i smrti u Zagrebu.
Društvenopolitičkim radom bio je vezan i za Petrinju, čiji je bio i zastupnik u Saboru Hrvatske. Njegovi epitafi uklesani su na više spomen-obilježja u selima petrinjske opštine.
Ono što je Milana Nožinića za vječnost vezalo za rodnu Baniju i rodnu Baniju za njega, njegov je roman Demonja (konačna, treća verzija, Zagreb, 1956). To je roman o slavnom prvoborcu, prvom komandiru Banijske proleterske čete, komandantu brigade, divizije... Narodnom heroju Banije. Ali i Slavonije, u kojoj je proveo najveći dio svoga partizanskog vojevanja...
...Demonja je roman-hronika u kome su opisani ratni događaji na Baniji i u Slavoniji kroz koje prolazi poznati komandant Nikola Demonja, piše dr Stanko Korać u knjizi Pregled književnog rada Srba u Hrvatskoj. I nastavlja: Nožinić posmatra ljude, koje je rat pokrenuo u akciju, izbliza pa među njima uočava nesporazume, a vidi njihove pojedinačne slabosti jer svi nisu kadri da služe dobru bez posrtanja. Autor ne ispušta iz vida masu, narod, koji učestvuje u nekim važnim scenama, narod je onaj pravednik bez koga se ništa ne može, on učestvuje u trpljenju, u suđenju drugima, u smrti, u svemu što rat donosi kao zlo i kao dobro. Ipak i u svemu da se pokorava kolektivu. Uočeno je da opšti i oslobodilački značaj partizanskog pokreta nije osvojio svako srce ni onih koji su u njemu učestvovali, pa je to veoma značajan podatak o čovjekovom ponašanju i o njegovoj individualnoj istini...
U svojoj novoj, izuzetno zanimljivoj i informativnoj knjizi Svjetlom po rubu (Zagreb, 2016), Boris Vrga donosi opširan, dosta detaljan portret ovog pisca, pod naslovom „Svevremeni romani Milana Nožinića“. I na jednom mjestu Vrga kaže:
...U panoramskom sagledavanju fenomena ratne proze, u kojoj je upravo borba partizana protiv okupatora i fašističke rasne ideologije predstavljala poseban žanr, važno mjesto pripada književniku Milanu Nožiniću, autoru, svojedobno vrlo cijenjenih proznih djela, čijom se recepcijom, i značenjima u današnje doba malo tko bavi. Vjerojatno i stoga, što živimo u vremenu koje pokazuje sve manje interesa, kako za govor o onoj literaturi koju bismo mogli sintetizirati sintagmom partizanska književnost, tako i o onom kontekstu u kojem je ista nastajala, a čije se humanističke, etičke i druge vrijednosti sve više revitalizuju i potiru...
Vrga u svojoj knjizi upoznaje s mnogim činjenicama koje je onaj ko je čitao Demonju ili Djevojku na grkim tlima (roman o narodnom heroju Nadi Dimić) zaboravio ili ih uopšte nije ni znao. Podsjeća i na odlomke iz kritičkih prikaza koje su u ta danas već davna vremena pisali o Nožinićevom Demonji. Ukazujući na ono što on donosi kvalitetno u sebi, ali i na ono što nije uspjelo, odnosno što nije baš tako uspjelo. Ne treba smetnuti s uma da je tada kritika pratila tekuću književnu produkciju mnogo revnosnije nego što je prati danas, bez obzira o čijim se književnostima radi. Tako su o Nožinićevom romanu pisali, između ostalih, i Josip Barković, Vlatko Pavletić, Meša Selimović, Muris Idrizović, Ivo Ladika i drugi.
U jednoj od napomena, Boris Vrga iznosi i činjenicu da je na Nožinića, u vrijeme polaska Učiteljske škole u Petrinji, politički uticao skojevac Miloš Zekić, koji je stanovao u istoj (Radićevoj) ulici kao i Nožinić, a koji je tada, 1936. godine, bio predsjednik odbora za pripremu poznatog štrajka đaka te škole. Ovaj autor (ne Vrga nego autor ovog teksta) imaće priliku da upozna narodnog heroja i generala Miloša Zekića. On je u bio gost u školi koju je učio u vrijeme kad je ovaj autor bio đak te škole...
Iako se nisam nešto često viđao sa Milanom Nožinićem, pamtim njegovo pismo na moje pismo (bio sam đak spomenute škole). A već sam negdje rekao da smo se vidjeli u Jošavici, kod mog ujaka, kad je dolazio na šnaps. Nožinićev Demonja bio je od onih romana koji su me pratili kroz život. I ponosio sam se što mu je autor iz sela mog ranog djetinjstva, sela moje majke. I babe Jele, naravno.
Da, rastao sam uz Demonju. I s radošću sam čitao kako ga uvrštavaju u četiri najbolja romana na tu, ratnu tematiku: Daleko je sunce Dobrice Ćosića, Pesma Oskara Daviča i Prolom Branka Ćopića. To sam svojevremeno, iskoristivši priliku, rekao, naravno, svakome posebno – Oskaru i Branku. Pa mi je Davičo rekao da on to nikad nije čitao, a onda sam ja rekao da ne priča istinu jer smo o tome ranije pričali. a onda je on rekao da sam ja rekao da ništa od toga nisam čitao, ja da nisam čitao, a ne on, osim Ćosićevog romana, i dodao kako ja nijednoga od tih pisaca ne poznajem, osim Ćosića, a onda sam ja njemu rekao da jedino Ćosića ne poznajem, samo sam ga jednom vidio i slušao njegovo predavanje, nakon čega je, poslije nešto više od dvije godine, otišao u disidente. Pričajući sada sve suprotno od onoga što sam slušao prije dvije godine. Zatim je Davičo rekao da Ćosićev roman tu ne spada, ali da Nožinićev roman tu svakako spada. A i da je upoznao Nožinića. Dok je Ćopić rekao da spada među ta četiri. Jer i Demonja ima svoj narod, kao što ga i Prolom ima, rekao je i dodao: Ako moj Prolom uopšte tu i spada? A kad sam mu rekao da je Prolom, što se mene tiče, tu prvi, on je nastavio o tome kako i kod Demonje postoji narod koji se možda i ne vidi od naroda koji je prolazio kroz pakao zločina i svakojakog zla... možda se ne vidi kako je i koliko je trebalo da se vidi. Možda...
Nažalost, filmovani Demonja, a sve je bilo pripremljeno, i ne jednom, nikad ni sniman ni snimljen. Možda se razlog krije i u onoj pričici u Narodnim herojima Banije.
Možda... Ko to zna...
(Iz knjige Bilo jednom na Baniji, SKD Prosvjeta, Zagreb, 2018)
Milan Nožinić (Jošavica, 1921 – Zagreb, 1990) je djetinjstvom, školovanjem, intelektualnim i idejnim formiranjem, učešćem i obavljanjem određenih dužnosti tokom Narodnooslobodilačke borbe, kao i glavninom sadržaja svog književnog rada, duboko vezan za Baniju. Djetinjstvo je proveo u rodnoj Jošavici, školovao se u Petrinji, poslije rata u Beogradu. Poslije rata, Drugog, svjetskog, živio je i radio (novinarstvo i rukovodeće dužnosti u novinarstvu) do penzionasanja i smrti u Zagrebu. 
Vrga u svojoj knjizi upoznaje s mnogim činjenicama koje je onaj ko je čitao Demonju ili Djevojku na grkim tlima (roman o narodnom heroju Nadi Dimić) zaboravio ili ih uopšte nije ni znao. Podsjeća i na odlomke iz kritičkih prikaza koje su u ta danas već davna vremena pisali o Nožinićevom Demonji. Ukazujući na ono što on donosi kvalitetno u sebi, ali i na ono što nije uspjelo, odnosno što nije baš tako uspjelo. Ne treba smetnuti s uma da je tada kritika pratila tekuću književnu produkciju mnogo revnosnije nego što je prati danas, bez obzira o čijim se književnostima radi. Tako su o Nožinićevom romanu pisali, između ostalih, i Josip Barković, Vlatko Pavletić, Meša Selimović, Muris Idrizović, Ivo Ladika i drugi. 
