Dobrovoljci srpske vojske sa Banije u procesu kolonizacije Banata i Bačke 1920- 1941. godine ni u jednom kolonizacionom naselju usled svoje malobrojnosti nisu nastupali kao homogena zavičajna grupa. Na najvećem banatskom veleposedu Andrije i Aleksandra Čekonjića ( oko 35 000 k.j. zemljišta) na prostoru između Begejskog Svetog Đurđa ( Žitište) i Žombolja ( od 1924. godine u Rumuniji) duž pruge Veliki Bečkerek( Petrovgrad) – Žombolj nadeljeno je zemljištem 22 dobrovoljca sa Banije i to u novim naseljima Vojvoda Stepi -14, Aleksandrovu- 6 i Banatskom Karađorđevu -2, a na susednom veleposedu Anastazije Sečenji u koloniji Rusko Selo-3. Prvi doseljenik, uz Đorđa Ćojanovića iz Varoške Rijeke, kod Bosanske Krupe na majure A.Čekonjića u privremeni smeštaj ( u zgrade za radnike, žitne magazine, staje, šupe , svinjce, kotarke ( čardake) za kukuruz) sa kojih je kasnije formirano najveće dobrovoljačko naselje u Kraljevini Jugoslaviji Banatsko Karađorđevo jeste Petar Pustinja, iz Premuštaka ,kod Petrinje. Ova dvojica naseljenika smestila su se u jesen 1920. godine u žitne magazine u nemačkom naselju Čestereg. Petar Pustinja u trenutku doseljavanja imao je 27 godine a njegova supruga Milka Bunčić – 25 godina. Tačno 13. novembra 1920. godine u magazinu za žito rodio se njihov sin Simo Pustinja prvo doseljeničko dete u koloniji Banatsko Karađorđevo. Petar Pustinja bio je rođen 18. januara 1893 godine i 14. juna 1918. godine došavši iz SAD stupio je u jedinice srpske vojske. U ovu dobrovoljačku koloniju naseljenu sa dve trećine naseljenu kolonistima iz Like, dok su ostali kolonisti bili iz Bosne, Hercegovine, Boke Kotorske i Banata u kojoj je nadeljeno zemljom 1.026 porodica, naselio se sa Banije i Nikola Meandžija iz Majskih Poljana kod Gline. Nikola Meandžija je takođe bio dobrovoljac iz SAD, rođen 1.februara 1892. godine koji je stupio u srpsku vojsku 1917. godine. U koloniju Rusko Selo na veleposedu A. Sečenji među 345 porodica nadeljenih zemljom nadeljeni su zemljom i trojica dobrovoljaca sa Banije. Adam Radošević, iz iz Šakanlije, kod Dvora na Uni , nije bio naseljen u koloniji. U koloniji se naselio Mihajlo Vujičić, iz Kobiljaka, kod Dvora na Uni i naslednici Mihajla Dukića, iz Obljaja ,kod GlineStevan Vujičić rođen je 10.septembra 1898. godine i kao dobrovoljac došao je iz SAD.
Mihajlo Dukić kao četnik elitnog odreda srpske vojske Dobrovoljačkog odreda Vojvode Vuka ( Vojina Popovića) poginuo je 30. septembra 1916, u borbama za Kajmakčalan kada je ova elitna jedinica srpske vojske oslobodila Kajmakčalan- kapiju otadžbine.Udovica dobrovoljca Mihajla Dukića, Marta Dukić, 1935. godine tražila je 7.000,oo dinara za gradnju kuće što znači da do tada nije izgradila kuću u koloniji, a prema izveštaju Saveza agrarnih zajednica za Banat od 4.aprila 1940. godine“ „udovica Marta Dukić prošle godine kupila je kuću za 9.000, oo dinara platila je 7.000,oo i nema 2.000,oo da isplati do 15. maja 1940. Zajam joj je potreban jer je prošla godina bila vrlo hrđava.“
U koloniji Vojvoda Stepa sa Banije zemljom je bilo nadeljeno 14 dobrovoljaca. Trajno su se naselili Jovan Micić iz Majskog Trtnika, kod Gline, Mile Kovarbašić iz Drenovca, kod Gline, Stanko Bulat iz Buzeta , kod Gline, Pavle Kordić iz Bjelnika, kod Petrinje i Petar Crevar iz Buzeta, kod Gline. Ilija Carić, iz Žirovca, kod Dvora na Uni, po podacima od 24.septembra 1937. godine «živi u Americi, ali se na njega ekspropiriše zemljište jer mu je naseljen brat sa porodicom». Odlukom Komisije za likvidaciju agrarne reforme Petrovgrad br. 1375/38 ekspropirisana je zemlja Janka Arbutine iz Martinovića kod Gline i on je oslobođen naseljavanja. u Drugoj agrarnoj zajednici u Vojvoda Stepi 21. avgusta 1935. godine Mladen Šukunda iz Glinskog Trnovca vodio se kao « nepoznat»; u istim spiskovima 1936- 1938 . godine vodi se njegovo ime a 18. maja 1939. godine u napomeni navodi se da je preminuo.
Dobrovoljci sa Banije naseljavani u koloniji Vojvoda Stepa nisu su zajednički naseljavali već pojedinačno i svi oni zakasnili su sa naseljavanjem u procesu kolonizacije koja je u ovoj koloniji počela još 1922. godine.Dobrovoljac Pavle Kordić iz Bjelnika 7. avgusta 1933. godine u svom dopisu agrarnoj zajednici u Vojvoda Stepi naveo je da se « ovih dana doselio». Pavle Kordić po doseljavanju stanovao je u izuzetno teškim uslovima i 16. juna 1934. godine tražio je zajam za gradnju kuće «pošto sam pod kotarkom koju sam namestio.» Pavle Kordić ubrzo je rešio problem stanovanja jer je 16.septembra 1934. godine kupio za 3.000,oo dinara kuću u ul. Zetskoj br.44 od Jove Dačića optanta iz Batanje u Mađarskoj koji je kupio kuću u severozapadnom delu kolonije gde su se nalazili njegovi rođaci i seljani iz zavičaja a Pavle Kordić tako se naselio u deo sela u kojem su bili naseljeni kolonisti iz Like ( Korenica, Otočac).
Milan- Mile Kovarbašić iz Drenovca,kod Gline, rođen 1894. godine bio je na pečalbi u SAD a potom se borio kao srpski dobrovoljac na Solunskom frontu. Posle Prvog svetskog rata radio je kao žandarm u Beogradu, potom napustio posao, oženio se sa Savom Branković iz Vlahovića, kod Gline, i dobio ćerku Anu. Godine 1928. otišao je po drugi put u SAD, ali je došao u vreme velike ekonomske krize i tek 1932. godine uspeo je da se vrati u Jugoslaviju. Godine 1933. sa porodicom je došao u koloniju Vojvoda Stepa i izgradio kuću u ul. Zetskoj br. 17 u delu sela u kojem su živeli izmešani kolonisti iz Bosne, Dalmacije, Boke Kotorske, Like, Banata.
Jovan Micić, iz Majskog Trtnika ,kod Gline rođen je 15. septembra 1893. godine. Iz SAD došao je kao srpski dobrovoljac na Solunski front i posle rata dobio je zemljište u Adi kod Vukovara ali je tražio promenu zemljišta i dobio je zemlju u koloniji Vojvoda Stepa. Dušan Milošević, kolonista iz Pocrnja, kod Ljubinja i predsednik Prve agrarne zajednice 24.avgusta 1934.godine žalio Savezu agrarnih zajednica za Banat na članove Druge agrarne zajednice „Micić Jovu, Šukundu Mladena, Sirar Petra i Pavković Iliju koji se ne nalaze u ovoj koloniji, a zemlju imaju. Samo dođu, saberu u džep arendu sa zemlje, a o kućama ni pomena nema.“ Istog dana kada je pisana tužba predsednika Prve agrarne zajednice (24.avgust 1934. godine) Jovan Micić. uputio je zahtev Drugoj agrarnoj zajednici u kojem je tražio 1.000 cigala i 700 crepova jer „nameravam na svom gruntu podići nešto malo kućice kako bi imao staništa da bi mogao naseliti familiju. Obavezujem se da ću podići kuću do berbe kukuruza.“ Očigledno kolonista Jovan Micić ovaj zahtev za gradnjom kuće napisao je pod pritiskom tužbe predsednika Prve agrarne zajednice, jer je njegova molba odbijena na sednici Druge agrarne zajednice 4.septembra 1934. godine sa obrazloženjem da je „imenovani kući otputovao i otkazao pozajmicu.“ Na skupštinama Druge agrarne zajednice od 18. aprila 1935 .godine do 6. septembra 1936. godine pored imena Jovana Micića u napomenama je zapisano: “Glina, Hrvatska, nije u selu“ i „Hrvatska, kući“. Februara 1936. godine među imenima 23 kolonista koji su dobili građu za kuću bilo je ime Jovana Micića što znači da je kuća u ulici Alekse Šantića u međuvremenu izgrađena do krova. Kuću u ul. Alekse Šantića Jovan Micić izgradio je na placu od 800 kv. hv. nenaseljenog dobrovoljdža Pavla Zinaje iz Majskog Trtnika koji je kao nadoknadu dobio 800 kv.hv. zemljišta u ataru kolonije U pomenutoj kući boravila je tokom 1937. i 1938. godine porodica koloniste Nikole Uzelca, iz Jošana,kod Udbine, a porodica Jovana Micića u nju se uselila marta 1937 godine godine tako da su ove dve porodice živele godinu dana zajedno dok porodica Uzelac nije izgradila kuću. Godine. 1942. Jovan Micić kupio je kuću od udovice Vukosave Jovanovići iz Čeneja u Rumuniji u ul. Zetskoj br. 19. neposredno uz kuću Mile Kovarbašića iz Drenovca sa kojim je drugovao. Jovan Micić bio je trgovac stokom i tokom 1936. godine propao je u trgovini usled stočne bolesti. Rus- emigrant u jednoj glinskoj gostioni rekao mu je da što pre ode za Banat jer će „ovde biti krvi do kolena:“ Jovan se preselio u Banat sa ženom Stojom rođ. Lončar iz Majskih Poljana, sinom Ostojom i ćerkama Dragicom i Milkom.
Dobrovoljci naseljeni sa Banije u koloniju Vojvoda Stepa živeli su u različitim delovima sela. Porodice Kordić i Carić živele su u „ličkom kraju“, Micić i Kovarbašić u jugoistočnom delu sela gde su živeli kolonisti iz raznih krajeva,a porodice Crevar i Bulat u severnom delu sela u okruženju kolonista iz Bosne. Zbog svoje malobrojnosti banijski dobrovoljci u Vojvoda Stepi nisu bili zavičajno prepoznatljivi već su smatrani ili Ličanima ili Bosancima. Tako su kolonisti sa Banije bili „bez zemljaka“ u kolonijama jer su sve druge naseljeničke zajednice bile brojne, homogene, međusobno solidarne i povezane. Naseljeni Banijci su se ispomagali između sebe, ali su se svojim osobinama trudili da se uklope u zavičajnu heterogenost naselja u koja su došli.
"Zavičajno udruženje Banijaca, potomaka i prijatelja"